naaktslak

Toplessslak

 

Er zijn slakken die hun topje afdoen. In Spanje kwam ik er na een fikse regenbui honderden tegen op een natte weg. Deze soort, Rumina decollata, komt niet in ons land voor en heeft geen Nederlandse naam voorzover ik na kon gaan. Dan maar een bedacht: “Toplessslak” en topless dat is ie en dat leek mij een juiste naam en tevens omschrijving. Lekker makkelijk om te onthouden.

 

Rumina decollata, Toplessslak

De slak zit aan de voorzijde niet lekker in zijn huis. Het lichaam kan niet helemaal naar binnen getrokken worden. Foto AvBH

 

De top van de schelp wordt afgestoten naarmate de slakken groeien. Daarin zijn ze uniek. Omdat ze wel van andere slakken houden, zijn ze ingevoerd in de VS en elders om slakken en naaktslakken te bestrijden. In het westelijke middellandsezeegebied ligt hun heimat. In de wetenschappelijke naam staat decollata afkomstig van decolleté, ‘laag uitgesneden’. Maar dat vind ik minder duidelijk, want waar is dat wat op de plaats van het decolleté moet zitten? Ik heb de Nederlandse naam voorgesteld bij de vereniging die zich met slakken bezig houdt: de Nederlandse Malacologische Vereniging.

 

De slakken worden pas actief tijdens regen. In droge periodes zitten ze in de bodem ingegraven. Ik vermoed, omdat ze anders snel uitdrogen, want ze kunnen zich niet helemaal in de schelp terugtrekken. Het zijn echte rovers die andere slakken aanvallen en eten. Dat is de reden waarom ze ingevoerd zijn op andere plaatsen zoals de VS. Daar zijn ze inmiddels een plaag geworden. In hun oorspronkelijke verspreidingsgebied, Spanje, het zuiden van Italië en het noorden van Afrika eten ze vooral segrijnslakken, Cornu aspersum.

 

Wegslakken

 

Gisteren en eergisteren regende het langdurig. Toen ik gistermiddag naar huis liep zag ik verdronken naaktslakken, Arion cf rufus,  liggen. De vliegen zaten er bovenop. Toen het weer opklaarde zag ik ze overal kruipen en blaadjes eten.

Er is geen uitwendig zichtbare schelp. Een ademopening is er aan de rechterzijde van het weke rugschild.

In tuinen kunnen ze een plaag vormen en veel planten wegeten. Ik bestrijd ze door ze met een blaadje op te pakken en uit de tuin te verwijderen. Dat ze snel terugkruipen naar hun favoriete plekje weet ik inmiddels zeker. Homing heet dat in de biologie. Ze zijn gek op de Hosta’s die ik aardig weet te beschermen door de pot op een onderzetter die in het water staat te plaatsen. De onderzetter staat weer op twee klinkers.

Slakken die gestoord worden, bijvoorbeeld door aanraking, nemen deze houding aan. De kop verdwijnt onder de rand van de voorkant, de ademopening sluit en de slak zet een ‘hoge’ rug op.

Op het Iberisch schiereiland komt een andere wegslak, de Spaanse wegslak, Arion lusitanicus, voor. Deze heeft zich niet lang geleden over heel West- en Noord-Europa verspreid en kruist succesvol met onze soort. Naar het schijnt zijn de gekruiste slakken extra schadelijk.

Parende wegslakken bevruchten elkaar. Omdat een penis ontbreekt wordt het sperma in pakketjes, de spermatoforen, door uitstulping van het orgaan waar ze gevormd worden overgebracht naar de partner. Foto’s: AvBH