mol

Mijnwerkers in de tuin

 
Toen ik de vorige blog over de mijnwerker en zijn kanarie schreef vroeg ik me af hoe mollen, Talpa europaea, het uithouden in hun gangen. Onder en in het dunne mollenvachtje gaan unieke eigenschappen schuil. Mollenharen laten zich in alle richtingen strijken. Daardoor loopt een mol even gemakkelijk vooruit als achteruit door de nauwe gangen.

 

Mollen hebben een stierennek, sterke spieren vullen de ruimte tussen kop en schouders op. De piepkleine ogen zijn hier met moeite te zien als kleine speldenknoppen. De mollenneus is een uiterst gevoelig orgaan. Zo gevoelig, dat een mol die een tik op zijn neus krijgt sterft. Op kop en poten en staart zitten talloze tastharen.

Mollen hebben een stierennek, sterke spieren vullen de ruimte tussen kop en schouders op. De piepkleine ogen zijn hier met moeite te zien als kleine speldenknoppen. De mollenneus is een uiterst gevoelig orgaan. Zo gevoelig, dat een mol die een tik op zijn neus krijgt sterft. Op kop en poten en staart zitten talloze tastharen.

 

Mollen hebben voorpoten als kolenschoppen waarmee ze razendsnel gangen tot bijna twee meter diep graven. De palm van de poot heeft een voor iedere mol uniek patroon van groefjes.

Mollen hebben voorpoten als kolenschoppen waarmee ze razendsnel gangen tot bijna twee meter diep graven. De palm van de poot heeft een voor iedere mol uniek patroon van groefjes.

 

Een keer stond ik erbij, dat een mol een hoop aarde omhoog drukte. Het ging razendsnel. Om zoveel aarde naar boven te verplaatsen is veel kracht nodig. Foto's AvBH

Een keer stond ik erbij, dat een mol een hoop aarde omhoog drukte. Het ging razendsnel. Om zoveel aarde naar boven te verplaatsen is veel kracht nodig. Foto’s AvBH

De grootste kans om een mol te zien heb je in juni. Dan worden de jongen door hun moeders uit de gangen verjaagd. Bovengronds moeten ze maar zien ergens anders een gebiedje met onbewoonde gangen te vinden, want ze zijn nog niet sterk genoeg om zelf te graven. In die periode gaan er veel dood en dan zie je er soms een liggen. Foto’s AvBH

 

Van zijn stokje vallen

 

Toen ik een blog over de mol voorbereidde moest ik aan mijnwerkers denken die, net als mollen maar dan veel dieper, onder de grond werken. Waarom stikt een mol niet in zijn gang dacht ik? En hoe kan een mijnwerker overleven?

 

mijnwerker_kanarie

 

Diep onder de grond is het grootste gevaar mijngas. Je ruikt het niet en voordat je het weet ben je dood. De mijnwerkers van 100 jaar geleden hebben er wat op gevonden: ze namen een kanarie in een kooitje mee naar beneden en hingen die aan het plafond van de mijngang. Wanneer er mijngas, heel licht is het, vrijkomt uit de steenkool verzamelt zich dat tegen het plafond van de mijngang. Vogels ademen snel en wanneer de kanarie aan het plafond dood van zijn stokje valt weten de mijnwerkers dat ze naar boven moeten.

 

kanarie

 

Eerder vroeg ik me af waar de uitdrukking bij ons mensen: “van zijn stokje vallen” vandaan komt. Toen ik de foto van de kanarie in de mijn zag wist ik het. Het komt van de mijnwerkers.

En wie wil beleven hoe het was in een kolenmijn veertig jaar geleden, die kan terecht in Blegny in België. Daar is een oude mijn die nu een museum is. Met een echte mijnwerker daalden we af om over het leven onder de grond te leren. Ik vond het heel spannend vijfentwintig jaar geleden met onze kinderen. Maar of de gepensioneerde mijnwerker (met witte helm) die ons rondleidde nog leeft…..

 

Onze oudste dochter rechts vooraan.

 

Onze oudste dochter rechts vooraan met achter haar heur vader.

De volgende blog gaat over de mollen, mijnwerkers in de tuin.