mezen

Staartmezengroepen vallen uit elkaar

 
Gisteren, zondag, zag ik voor het eerst weer baltsgedrag van staartmezen, Aegithalos caudatus, in de tuin. Een winter lang zag ik groepen die om de paar uur even onze tuin aandeden, zenuwachtig de twijgen van de appel afzochten naar spinnen en insecten, om daarna langs het huis naar het pleintje te vliegen en vandaar over de huizen naar de beboomde laan daarachter. Ik ken hun dagelijkse route niet, ik weet alleen dat ze na twee uur weer langskomen, altijd komend uit en doorgaand in dezelfde richting. Ik kan niet zien, maar slechts vermoeden, dat het telkens dezelfde vogels zijn.

De staartmees is een eenvoudig te volgen vogel. Behalve door hun unieke lange staart zijn ze ook nog eens heel luidruchtig. Niet te missen. Foto AvBH

In Engeland is onderzoek gedaan door staartmezen in het broedseizoen te vangen en te kleurringen. In de winter werden die gevolgd. Telkens kwamen dezelfde groepjes voorbij, die gemiddeld uit twee tot drie families bleken te bestaan. Die familiegroepjes werden aangevuld met mezen uit naburige groepen. Groepen die in elkaars buurt hun route volgen zijn meer verwant met elkaar dan met verder weg levende groepen. Ik zag gisteren een half uur na elkaar twee paartjes in de appelboom, terwijl in het water eronder de bruine kikkers begonnen te bewegen. Een mezenpaar zocht de dennenbomen bij de buren op. De andere leden van de clan gaan ergens anders op de route, die ze ’s winters dagelijks volgen, broeden. Voordeel is, dat ze hun toekomstige broedterritorium de hele winter hebben kunnen verkennen op de beschikbaarheid van voedsel voor de jongen straks en de gevaren van roofdieren.
 

staartmees

 

Het wetenschappelijke artikel waarop dit bericht deels gebaseerd is klik HIER. Een heel goed boek over mezen is het volgende: De vier seizoenen van de mezen door Jenny de Laet. In 2005 uitgegeven door VUBPRESS in Brussel.