Kannibaal: de Rode Amerikaanse rivierkreeft

 
Vijf maanden geleden kwam de conciërge van het Coornhert Gymnasium in Gouda naar de biologieleraar met een emmer waarin een zwangere rivierkreeft rondliep. In de klas werden een paar kleine kreeftjes losgelaten in een aquarium. Zij groeiden voorspoedig op. Tenminste, zij die overbleven. Want een kreeft die zijn pantser vervelt loopt tijdens en vlak na de vervelling groot risico. Zijn broertjes en zusjes proberen hun slag te slaan door te proberen zolang zijn nieuwe schild nog niet is uitgehard hem op te eten. Zo blijven er na iedere vervelling steeds minder kreeften over. In een niet zo groot aquarium aquarium uiteindelijk een. En zodra die vervelt, eet hij zijn eigen afgeworpen schild op. Dat hergebruik is belangrijk, want in het water is niet genoeg chitine en kalk voorradig.
 

Kort na de vervelling. Op de voorgrond een restantje van een schaar. Foto AvBH
 

Hierboven is het laatst overgebleven jong in mijn aquarium te zien. Het is nu vrijwel volwassen . Dan komt ook de tijd, dat de kreeften op zoek gaan naar ander water. Vorig jaar liep er een op de tennisbaan waar ik speelde. Hij kleurde nog roder door al het gravel waar hij doorheen liep.
 

Amerikaanse rode rivierkreeft die door de kat is meegenomen. Foto AvBH

 

Ze zijn onverzadigbaar. Ze eten alles op dat op hun weg komt. Al mijn aquariumplanten zijn verknipt en verorberd. De vissen vielen vroeger of later in de scharen en verdwenen in zijn maag. Al het eetbaars verdwijnt. Vijanden hebben ze hier wel. Reigers, katten en ratten en zijzelf. Maar kennelijk zijn die niet in staat hun toename te stoppen.

 

De uitgegroeide aquariaan bij mij thuis. Foto AvBH

 De uitgegroeide aquariaan bij mij thuis. Een beetje verwaand kijkt hij naar mij. Foto’s AvBH

 

 

2 Responses to Kannibaal: de Rode Amerikaanse rivierkreeft

  • Winfried van Meerendonk says:

    Ik was die biologieleraar. Leerlingen komen regelmatig met rivierkreeften aan, het zit er vol mee in Gouda. Het betreffende vrouwtje had tientallen jongen bij zich onder de buik. Ik heb het vrouwtje uitgeschud en teruggezet. De jongen waren voer voor mijn axolotls en Arno kreeg er ook een stel. Twee jongen wisten de aanvallen van de axolotls te overleven, maar uiteindelijk vrat de een de ander op. Ze eten visvoer, kroos en andere waterplanten, vleesresten, inderdaad alles wat eetbaar is. Eenmaal trof ik een vrouwtje met een honderdtal eitjes onder de buik aan. Het lijkt er op dat ze aan een soort broedzorg doen. Veel van mijn leerlingen hebben foto’s gemaakt van de rivierkreeften en het spreekt altijd aan om er dan meteen een verhaal van te maken. Interessant om van nabij te volgen en prachtige foto’s, Arno!!

  • Christine says:

    Ik zag ook al een meeuw zo een Amerikaanse rivierkreeft verorberen! Groetjes, Christine

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *