Wegslakken

 

Gisteren en eergisteren regende het langdurig. Toen ik gistermiddag naar huis liep zag ik verdronken naaktslakken, Arion cf rufus,  liggen. De vliegen zaten er bovenop. Toen het weer opklaarde zag ik ze overal kruipen en blaadjes eten.

Er is geen uitwendig zichtbare schelp. Een ademopening is er aan de rechterzijde van het weke rugschild.

In tuinen kunnen ze een plaag vormen en veel planten wegeten. Ik bestrijd ze door ze met een blaadje op te pakken en uit de tuin te verwijderen. Dat ze snel terugkruipen naar hun favoriete plekje weet ik inmiddels zeker. Homing heet dat in de biologie. Ze zijn gek op de Hosta’s die ik aardig weet te beschermen door de pot op een onderzetter die in het water staat te plaatsen. De onderzetter staat weer op twee klinkers.

Slakken die gestoord worden, bijvoorbeeld door aanraking, nemen deze houding aan. De kop verdwijnt onder de rand van de voorkant, de ademopening sluit en de slak zet een ‘hoge’ rug op.

Op het Iberisch schiereiland komt een andere wegslak, de Spaanse wegslak, Arion lusitanicus, voor. Deze heeft zich niet lang geleden over heel West- en Noord-Europa verspreid en kruist succesvol met onze soort. Naar het schijnt zijn de gekruiste slakken extra schadelijk.

Parende wegslakken bevruchten elkaar. Omdat een penis ontbreekt wordt het sperma in pakketjes, de spermatoforen, door uitstulping van het orgaan waar ze gevormd worden overgebracht naar de partner. Foto’s: AvBH

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *